μία λευκή αρκούδα Mom Vol3

@ Jonas Bendiksen/ Magnum

@ Jonas Bendiksen/ Magnum


Πάει καιρός από τότε που σου ‘γραψα για τελευταία φορά. Anyway, πού να σου εξηγώ. Στο μεταξύ, με το Αστέρι βαδίσαμε ως τη νίκη κι έχω πια στην έγνοια μου έναν λευκό γορίλα. Από την εφημερίδα σταμάτησα. Τώρα γράφω σε πιο ιλουστρασιόν φύλλα ξερωγώ και σε urban φόρμες κειμένου. Το πιτσιρίκι της αδερφής μου κοντεύει να πάει φαντάρος. Οι μέρες στον Βορρά είναι παράξενες μα καθόλου θαυμάσιες. Πρέπει να πάω την αρκούδα βόλτα στο πάρκο. Κλείνω κι έρχομαι.

στο μέλι


Εικόνα 002

Το τηλεφώνημα από τη Βέροια σταμάτησε τα δάχτυλα στην τσέπη μου, που είχανε κάνει τζιβανωτό το εισιτήριο του λεωφορείου. «Φιλαράκι, σου ΄χω νέα. Έγινα βοσκός. Τσομπάνης, πώς να στο πω. Έστησε ο αδερφός μου μια στάνη κοντά στην πόλη και πηγαίνω πρωί-πρωί με τη δροσιά». Ήταν ό,τι πιο ευχάριστο άκουσα τις τελευταίες πολλές μέρες. Το φιλαράκι μου το Θείο Βρέφος έγινε βοσκός, εύγε ρε μεγάλε, από την καρδιά μου! Στα λοιπά, οι μέρες εδώ πάνω κυλούν καρφωτές. Σαν τη βροχή, που καμία φορά ρίχνει σταγόνες χοντρές σαν μπιζέλια, που στάζουν αργά σαν κινέζικο μαρτύριο από τα μπαλκόνια στο πεζοδρόμιο και πέφτουν παγωμένες ακριβώς στη χωρίστρα, και παγώνει το κεφάλι σου. Ζωντανό με κρατά μόνο το Μπερεκέτι, που με κοιτά με μάτια-χάντρες όταν ξυπνώ το πρωί δίπλα της. Πόσο όμορφη θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Και κάτι βιντεάκια που στέλνει ο Η. με ιστιοπλόους στη μέση του πουθενά και το πιτσιρίκι της αδερφής μου, που χαμογελά και δείχνει τα καινούρια δόντια του. Και που ΄σαι, αρισμαρί και μέλι μυρίσαν τα βουνά, σε τρεις μήνες καλοκαίρι! Κατά τα άλλα, στις Σκουριές γίνεται της πουτάνας, νομίζω τα διαβάζεις στις εφημερίδες. Διαβάζεις και για τους Πυρήνες της Μαμάς, φαντάζομαι… Κοίτα, σου ετοιμάζω κειμενάκι για τον γυμνισμό στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Ας το πούμε, για να συνεννοούμαστε, τσουτσούνια έξω στη DDR.

sosibia

IMG_0838Θέλω να γράψω κάτι άλλο απόψε, το πιο θλιμμένο τραγούδι χαρισμένο σε ‘σενα. Μα, θ’ αρχίσω από τον φίλο μου τον Β., το γλυκό πλεϊμπόι, που άνοιξε καφε-MKL στην Αγίας Σοφίας. Στο μαγαζί γίνεται της πόπης από κόσμο και το χαίρομαι. Θυμάμαι πάντα την πρώτη ιστορία που μου ΄χε πει ο Β., ότι άλλαξε την προπέρσινη χρονιά, από το 2010 στο 2011, στη σκοπιά στον βάλτο. Έντεκα με μία τα μεσάνυχτα, σκοπέτο, στην αλλαγή. Έλεγε για τα πυροτεχνήματα μακριά στη Βέροια και τις καραμπινιές στον αέρα στα χωριά με τα ροδάκινα, την ώρα της αλλαγής, κι εκείνος εκεί, εξουδετερωμένος ένοπλος, στο πιο μάταιο ντουέτο. Μου κόλλησε από τότε η ιστορία της αλλαγής. Και την επόμενη χρονιά, πέρυσι δηλαδή, από το 2011 στο 2012, ανέβηκα με το αστέρι στην ταράτσα. Από το μπάνιο ήμασταν, τυλιγμένοι με μπουρνούζια, κι είδαμε την πιο μούσκεμα αλλαγή, με τα πυροτεχνήματα από τη μία άκρη του ουρανού ως την άλλη. – Να μάθουμε να πίνουμε εσπρέσο, φίλε. Με δύο  γουλιές, είπε. – Να ξύνεις τ’ αρχίδια σου για γούρι, είπα.

Πίσω στα ανθρώπινα. «Το στικάκι Τσίου» ή καλύτερα «Βίλλα Λαγκάρντ», είμαι κι εγώ στη λίστα, επικίνδυνε χοντρέ, «Η επιστροφή Βενιζέλου», «Ξεφουσκώνει ο Σφύριζα», στον Γιάννη τον i-Phonia βγάλαμε γλυκό, βγάλαμε και μέντα, μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα, απ’ τα τσακάλια δεν γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια, βάλανε γκαζάκια στον Οικονομέα και είμαι σίγουρος ότι τον μπέρδεψαν με τον Καμπουράκη, δεν υπάρχει περίπτωση.

Για το 2013 εύχομαι να βρω τον μαλάκα που γράφει «βασανίζομαι» στον τοίχο, να καταγράψω σε μία λίστα τις πινακίδες στην πόλη που έχουν το S το τελικό ανάποδα- από λάθος του άξεστου που βίδωσε τα γράμματα, να πεθάνει ο Φύρερ από φυσικά αίτια, να βγει ο Άρης ουέφα, να παίζει στην τιβί ξανά και ξανά την άρρωστη διαφήμιση του Ντραμπούι εναλλάξ με τη διαφήμιση για τα σουτιέν- «όχι πια σωσίβια και τσιμπήματα από τις μεταλλικές μπαλένες» στα βυζιά.

Ηδονίζομαι από το κροτάλισμα που κάνουν τα παγάκια στον φραπέ. Μα πιο πολύ ηδονίζομαι με ‘σενα, γλυκιά μου, όταν κάνεις το κοχύλι κάτω από τα σκεπάσματα. Η ζωή του πι, Πι όπως 3,14, όπως πάει καιρός.

to roz mpournouzi

tigerΌπως στα λέω και στα γράφω. Καμιά φορά, στο μικτό ορκωτό δικαστήριο βρίσκεται το χρυσάφι. Μία νεαρή γυναίκα σκότωσε με 68 μαχαιριές την πεθερά της. Ας προσπεράσουμε τις ζουμερές λεπτομέρειες. Κι ας έρθουμε στον συνήγορο πολιτικής αγωγής, τον δικηγόρο δηλαδή που πλήρωσε η οικογένεια για να υπερασπιστεί τη μνήμη του θύματος, κυρίως όμως για να κάνει παιχνίδι στα περιουσιακά και τις αποζημιώσεις ψυχικής οδύνης. Ο τύπος προσπαθούσε να πείσει το δικαστήριο ότι η φόνισσα σκότωσε προμελετημένα. Και περιγράφοντας τη σκηνή του εγκλήματος, κάνοντας με το χέρι μία-μία την κίνηση των 68 χτυπημάτων με το μαχαίρι, είπε ότι νεαρή γυναίκα βρισκόταν σε διέγερση, «είχε εκείνη την «άγρια χαρά», όπως την περιγράφει ο Παπαδιαμάντης στη Φόνισσα», είπε.

Στη Φόνισσα. Που γράφτηκε το 1903. Την ίδια χρονιά που Βούλγαροι αναρχικοί στη Θεσσαλονίκη ανατίναξαν το κτίριο της Οθωμανικής Τράπεζας στην οδό Φράγκων, το σημερινό Ωδείο. Στα τέλη του Μαρτίου εκείνης της χρονιάς, η βουλγάρικη αναρχική ομάδα «Βαρκάρηδες» ανατίναξε στόχους και εταιρείες ξένων συμφερόντων στη Θεσσαλονίκη, για να τραβήξει την προσοχή της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης σε μία εποχή που η Μακεδονία ετοιμαζόταν να ενσωματωθεί στον ελληνικό κορμό. Το πιο εντυπωσιακό στην υπόθεση είναι άλλο και το περιγράφει στο καταπληκτικό βιβλίο του ο Σ. Σερέφας («Εδώ. Τόποι βίας στη Θεσσαλονίκη», Εκδ. Άγρα), που θα σου πάρω δώρο τα φετινά Χριστούγεννα. Στο προαύλιο του κτιρίου της Οθωμανικής Τράπεζας υπήρχαν το 1903 δύο γυναικεία αγάλματα, της Οικονομίας και της Πίστις. Και από την έκρηξη της βόμβας κόπηκαν τα δάχτυλα των αγαλμάτων. Τα αγάλματα υπάρχουν μέχρι σήμερα στο προαύλιο. Κι έχουν κομμένα τα δάχτυλα από την έκρηξη. Πόση πόλη αντέχεις;

Πίσω στο μικτό ορκωτό δικαστήριο, στη δίκη της φόνισσας, είχαμε βρει τον μπελά μας. Η δικαστίνα ενοχλήθηκε από τους περίεργους που μπαινόβγαιναν στο ακροατήριο κι έδωσε εντολή να μη σηκωθεί κανένας από τη θέση του, μέχρι να τελειώσει η δίκη. Έδωσε, μάλιστα, εντολή στο όργανο, έναν μαγεμένο μπάτσο, να καθίσει έξω από την πόρτα της αίθουσας και να ενημερώνει όποιον ήθελε να περάσει μέσα, ότι άπαξ και καθόταν στο ακροατήριο, πάπαλα, έπρεπε να περιμένει μέχρι το τέλος. Αυτός που ζεματίστηκε περισσότερο με το εμπάργκο ήταν ένας πρεζάκιας, που καθόταν στις πίσω θέσεις, μάλλον τυχαία, καθώς μετά άλλη δίκη δε θα γινόταν. –Μας γάμησε, η πουτάνα, σκέφτηκε. Επί μισή ώρα, σκεφτόταν τι κόλπο να κάνει ώστε να παραβεί την εντολή και να βγει από την αίθουσα, χωρίς να την τρελάνει τη δικαστίνα. Και τι έκανε; Σηκώθηκε, δίπλωσε στα δύο σαν τελικό σίγμα, έβαλε το χέρι στο στόμα, δήθεν ότι ήθελε να κάνει εμετό, και βγήκε ο αίλουρος από τη φυλακή του.

Βουλιάζουμε στα σκατά, αγαπητέ, και ξέρεις από πού φαίνεται πρωτίστως; Από το τηλεπαιχνίδι dancing with the stars, ένα βραδινό σόου της Κυριακής στον αντένα, με κόνσεπτ ότι ένας σταρ χορεύει ζευγάρι με έναν επαγγελματία χορευτή, και στο τέλος της βραδιάς αποχωρεί από το παιχνίδι το ζευγάρι που χόρεψε χειρότερα. Και μιλάμε για τόσο περιθωριακή περίπτωση, για τόση παρωδία, που δεν αναγνωρίζεις ποιος από τους δύο σε κάθε ζευγάρι είναι ο σταρ και ποιος ο άγνωστος παρτενέρ του. Πόση ξιπασιά αντέχεις;

Η Μπ. ομορφαίνει ραγδαία από τότε που τη γνώρισα. Γυφτισμός, προστυχιά και ανεμελιά. Γυφτισμός. Προστυχιά. Ανεμελιά. Κυνηγιόμαστε για να τρακάρουμε στο καινούριο σπίτι, το δροσερό κορίτσι διατηρεί της επιφάνειες στιλπνές, κλείνει το μάτι και σου χαμογελά. Οουουουου!

Σημ. φωτό από την ταινία του Ανγκ Λι, Η ζωή του Πι

flora kai batso

1Τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής, άγνωστοι βάνδαλοι διέρρηξαν το οινοποιείο του κτήματος Κάζε Μπάσε στην Τοσκάνη. Κατέβηκαν στο κελάρι κι άνοιξαν τις κάνουλες δέκα τεράστιων βαρελιών. Παραγωγή έξι ετών, της εκλεκτής ετικέτας Μπρουνέλο ντι Μονταλτσίνο, χύθηκε στο δάπεδο και κατέληξε στον υπόνομο. Οι εργάτες, που μπήκαν στο οινοποιείο το επόμενο πρωί, βρήκαν μόνο κόκκινες κηλίδες στο δάπεδο. Το κρασί έτσι γρήγορα μας τέλειωσε. Σύμφωνα με την οικογένεια Σολντέρα, που εκμεταλλεύεται το κτήμα, χάθηκαν 62.000 λίτρα εξαιρετικού κόκκινου κρασιού. Η τιμή μιας φιάλης της συγκεκριμένης ποικιλίας ξεκινά από 110 ευρώ και όλες είναι αριθμημένες, σαν να πρόκειται για ράβδους χρυσού. “Το έκαναν για να με εκφοβίσουν, στα πρότυπα της Μαφίας” δήλωσε ο ιδρυτής του οινοποιείου Τζανφράνκο Σολντέρα, 75 ετών. Το κτήμα των 230 στρεμμάτων έξω από την Τοσκάνη καλλιεργεί αμπέλια Σαντζοβέζε Γκρόσο για να παράγει το περίφημο κρασί του.

Λίγο μακρύτερα, στην επαρχιακή πόλη Μζούζου στο βόρειο Μαλάουι, δύο πόρνες έπνιξαν τους πελάτες τους, γιατί δεν πλήρωσαν για τις υπηρεσίες που τούς παρείχαν. «Αφού κατανάλωσαν μεγάλη ποσότητα αλκοόλ, τα δύο θύματα συνευρέθηκαν σεξουαλικά με τις ιερόδουλες και δεν πλήρωσαν το λογαριασμό», δήλωσε η εκπρόσωπος της αστυνομίας, Νόρα Τσιμουάλα. Οι ιερόδουλες, δύο 20χρονες γνωστές με τα ονόματα Φλόρα και Μπάτσο, έπνιξαν τους πελάτες στα νερά ενός φράγματος. Η Τσιμουάλα δεν διευκρίνισε πόσα χρήματα όφειλαν τα θύματα. Συνήθως, στις πόλεις του Μαλάουι οι ιερόδουλες χρεώνουν τις υπηρεσίες τους έναντι 6 δολαρίων.

Στην πλατεία Αριστοτέλους, κάτι μαλάκες θα κοιμηθούν σήμερα σε χαρτόκουτα, για καταδείξουν, λένε, το κρύο και την παγωνιά που νιώθουν στο πετσί τους οι άστεγοι εκεί έξω.

Οι εργολαβικοί στο ΑΠΘ δήλωσαν σήμερα ότι ποτέ δεν αρνήθηκαν μειώσεις μισθών, θεωρούν, όμως, απαράβατο όρο στις διαπραγματεύσεις τους με τον πρύτανη την επαναπρόσληψη 368 απολυμένων.

Μπερεκέτι, κλείνω κι έρχομαι. πάρε σωστά τα μέτρα…!

diamonds are forever

Οι λέξεις έχουν ψυχή. Μην τις κόβεις, άσε το κείμενο όπως σου το γράφω. Άκου με λίγο, οι λέξεις έχουν ψυχούλα, δεν μπορούν να ακρωτηριαστούν, το πολύ-πολύ να μετρηθούν μία -μία στη φόρμα κειμένου που σού συμπληρώνω κάθε απόγευμα.

Όταν δεν γελάμε πικρά παρακολουθώντας το κανάλι στο κουμπί 2, ψάχνουμε τον πιο αποδοτικό τρόπο για να ζεστάνουμε το σπίτι, φέτος τον χειμώνα. Θα κάψουμε, αναρωτιόμαστε, πετρέλαιο, φυσ. αέριο, κροκέτα πέλετ, κουκούτσια από ροδάκινα, αρβύλες, παπαρόσκονη, τα άσπρα πανό-στρινγκ που κρατούσαν οι ανεξ. Έλληνες όταν ψήφιζαν όχι στα νέα μέτρα? Να σου πω, αδιαφορώ με τι πράγμα θα ζεσταθεί το σπίτι. Ξέρεις γιατί, γιατί καίνε τα κορμιά μας, αγάπη μου.

Φεύγουμε σε λίγο καιρό από το κέντρο, στήνουμε νέα γιορτή λίγο πιο έξω, η μπογιά στα φρεσκοβαμμένα δωμάτια είναι πιο νόστιμη και από τα ρυζόγαλα του λέανδρου στη χαριλάου, στη νέα γειτονιά μυρίζει γιασεμί και δυόσμο.

Στη μητροπόλεως αλτέρνατιβ εθελοντές βάφουν ροζ, ανωμαλί, τους μεταλλικούς σκελετούς στις στάσεις των αστικών λεωφορείων. Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, το λεωφορείο Νο9 δεν κάνει πια στάση στον Δενδροπόταμο, γιατί, λέει, παράγιναν οι μπούκες και τα πετροβολήματα στα αστικά.

Στο μπαράκι μαρκίζ το κέφι σπάει κόκκαλα, όμως τα μάτια των παιδιών είναι άδεια, στον πραγματικό κόσμο, εκεί που δεν φτάνει η κάψα από τα μανιτάρια του μαρκίζ, γέμισαν μίσος τα μάτια των παιδιών, τι να σου κάνουν οι βουές των τραγουδιών. Η Φαίη και ο Γιώργος ξεκίνησαν καινούριες εκπομπές, δουλειά μας είναι να σας κάνουμε να περάσετε καλά, τί δεν καταλαβαίνεις.

Ο λυπηρός αντ. ρέμος τραγουδά καινούριο τραγούδι, που λέει τις άλλες μέρες το καταλαβαίνω, μας πώς μπορείς να μη με αγαπάς τα Σάββατα. Εσύ, που κοιμόσουνα στα παγκάκια, γυρνώντας μεθυσμένος στο σπίτι, το θυμάσαι καλά το γνωστό στιχάκι, γραμμένο από ευαίσθητους ληστές στον τοίχο, που φυσικά ήθελαν να ειρωνευτούν την ευτυχία-τραβεστί του σαββατόβραδου, αυτήν που έχει για θεούς ακριβώς τον ρωμύλο και τον ρέμο. Πόσο μαλάκας είσαι.

Στο Ναβαρίνο, τώρα που το κρύο στενεύει τα περάσματα, κάθεται έξω στο πεζούλι ένας φρικιάρης γέρος, τρελός για δέσιμο, που φαίνεται γλυκούλης, όμως ξαφνικά, στο πουθενά, βγάζει ο πούστης κάτι κραυγές δαίμονα κι όλοι τρομάζουν και γυρίζουν το κεφάλι προς τα ‘κει.

Σε επτά μήνες καλοκαίρι. Σε έναν μήνα χαμός.